Srimad Valmiki Ramayana

यैः सह क्रीडसे सीते विश्वस्तैः मृग पोतकैः ।
एते हीनाः त्वया सौम्ये ध्यायन्ति अस्र आविल ईक्षणाः ॥३-६१-५॥
Yaiḥ saha krīḍase sīte viśvastaiḥ mṛga potakaiḥ |
Ete hīnāḥ tvayā saumye dhyāyanti asra āvila īkṣaṇāḥ ॥3-61-5॥
Translation
"O gentle one! Those trusting fawns with whom you used to play are bereft of you; they stand reflecting [upon you] with eyes filled with tears."
हिंदी अनुवाद
"हे सौम्ये! जिन विश्वासपात्र मृग-शावकों (हिरण के बच्चों) के साथ तुम खेला करती थीं, वे तुम्हारे बिना उदास हैं और आंसुओं से भरे नेत्रों से तुम्हारी ही बाट जोह रहे हैं (ध्यान कर रहे हैं)।"
English Commentary
Rama appeals to Sita’s compassionate nature. He points out that the mriga-potakaih (young fawns), whom she loved and who trusted her (vishvastaih), are also grieving. He describes them as having eyes turbid with tears (asra-avila-ikshanah). By personifying the grief of the animals, Rama projects his own sorrow onto the environment, reinforcing the idea that the entire hermitage has lost its soul without Sita.
हिंदी टीका
राम सीता को वापस बुलाने के लिए आश्रम के मृगों का वास्ता देते हैं। सीता का मृगों से गहरा प्रेम था। 'अस्र आविल ईक्षणाः' (आंसुओं से धुंधली आँखें) यह दर्शाता है कि प्रकृति और पशु-पक्षी भी सीता के वियोग में राम के समान ही दुखी हैं। राम को लगता है कि यदि सीता उनकी पीड़ा से नहीं पिघलीं, तो कम से कम अपने प्रिय मृगों के आँसू देखकर तो बाहर आ जाएंगी।