Srimad Valmiki Ramayana

ताम्यमानः स माम् दुःखादुवाच परमार्तवत् ।
सीदमानो विवृत्ताङ्गो वेष्टमानो गतः क्षयम् ॥ ॥२-६३-५१॥
tāmyamānaḥ sa mām duḥkhāduvāca paramārtavat । sīdamāno vivṛttāṅgo veṣṭamāno gataḥ kṣayam ॥ ॥2-63-51॥
Translation
Being exhausted, writhing with limbs rolling about, and trembling as he approached his end, he spoke to me in great pain.
हिंदी अनुवाद
वह बालक, जो कि अब क्षीण हो रहा था, जिसके अंग मुड़ रहे थे और जो पीड़ा से छटपटा रहा था, उसने अत्यंत दुखी होकर मुझसे कहा।
English Commentary
The physical reality of death is graphic here. The words describe the boy writhing, his limbs contorting in agony as life ebbs away. Despite this physical collapse ('gataḥ kṣayam' - approaching destruction), he gathers his remaining strength to speak. This emphasizes the urgency of his final message. For Dasharatha, witnessing the innocent boy's physical struggle adds to the trauma that haunts him years later on his own deathbed.
हिंदी टीका
यह दृश्य अत्यंत करुण (tragic) है। 'विवृत्ताङ्गो' और 'वेष्टमानो' शब्द शारीरिक कष्ट की तीव्रता को दिखाते हैं—बालक दर्द से ज़मीन पर लोट-पोट हो रहा है। उसके प्राण छूट रहे हैं (गतः क्षयम्)। ऐसे असहनीय शारीरिक कष्ट के बीच भी उसका संवाद करना उसकी इच्छाशक्ति और माता-पिता के प्रति उसके अंतिम कर्तव्य को पूरा करने की निष्ठा को दर्शाता है। यह दृश्य दशरथ के स्मृति पटल पर सदा के लिए अंकित हो गया था।