Srimad Valmiki Ramayana

सप्त रात्रे कृत आहारा वायुना अचल वासिनः ।
दिवम् वर्ष शतैः याताः सप्तभिः सकलेवराः ॥ ॥४-१३-१९॥
sapta rātre kṛta āhārā vāyunā acala vāsinaḥ । divam varṣa śataiḥ yātāḥ saptabhiḥ sakalevarāḥ ॥ ॥4-13-19॥
Translation
Dwelling immovably, they consumed only air once every seven nights. After seven hundred years of such penance, they ascended to heaven with their physical bodies.
हिंदी अनुवाद
वे अचल वासी (पर्वत/वन में स्थिर रहने वाले) प्रत्येक सातवीं रात्रि को केवल वायु का आहार करते थे। सात सौ वर्षों तक ऐसी तपस्या करके वे सशरीर स्वर्ग को प्राप्त हुए।
English Commentary
The dietary rigor and the ultimate destiny of the sages are detailed here. Consuming air only once every seven nights indicates mastery over the metabolic process, a state known as 'Vayu-bhaksha'. The duration of seven hundred years highlights their longevity and unwavering persistence. The most critical theological point is 'sakalevarāḥ' (with their bodies). In Hindu eschatology, ascending to the celestial realms with the physical body is an extraordinarily rare feat, reserved for the highest echelon of ascetics (like Trishanku attempted). It implies a transubstantiation where the mortal coil is spiritualized enough to enter dimensions meant only for subtle bodies, validating the immense power of their penance.
हिंदी टीका
यह श्लोक ऋषियों के आहार और उनकी अंतिम गति का वर्णन करता है। सात दिनों में एक बार केवल वायु का भक्षण करना 'वायु-भक्षण' विद्या है, जो यह दर्शाता है कि वे प्राणशक्ति को भोजन के बिना भी धारण करने में सक्षम थे। सात सौ वर्षों की अवधि उनकी दीर्घायु और धैर्य का प्रमाण है। सबसे महत्वपूर्ण वाक्यांश 'सकलेवराः' (शरीर सहित) है। भारतीय दर्शन में सशरीर स्वर्ग जाना अत्यंत दुर्लभ माना जाता है और यह केवल सर्वोच्च कोटि के तप से ही संभव है। यह मुक्ति या मोक्ष से भिन्न, एक विशिष्ट ऊर्ध्व गति है जहाँ भौतिक शरीर भी दिव्य रूप में रूपांतरित हो जाता है।