Srimad Valmiki Ramayana

न मे तत्र मनस्तापो न मन्युः हरिपुंगव ।
वागुराभिः च पाशैः च कूटैः च विविधैः नराः ॥४-१८-३७॥
na me tatra manastāpo na manyuḥ haripuṃgava |
vāgurābhiḥ ca pāśaiḥ ca kūṭaiḥ ca vividhaiḥ narāḥ ॥4-18-37॥
Translation
I have no mental anguish or anger in this matter (of hunting). O Bull among Monkeys, men capture animals using nets, snares, and various deceptive traps...
हिंदी अनुवाद
(मृगया के विषय में) मुझे कोई मानसिक संताप या क्रोध नहीं है। हे वानरश्रेष्ठ! मनुष्य जाल, फंदे और विभिन्न प्रकार के कूट (छल-कपट पूर्ण उपाय) लगाकर...
English Commentary
Rama clarifies that in the context of "hunting," there is no place for personal malice ("manyuḥ"). Humans capture animals for food or sport using "vāgurā" (nets), "pāśa" (nooses), and "kūṭa" (deceptive traps). Rama is building the argument that if Vali identifies simply as a "Vanara" (animal), then the use of deception to catch or kill him is not Adharma. This is a pincer movement in logic: If Vali claims human rights, he gets the death penalty for incest; if he claims animal status, he is fair game for hunting.
हिंदी टीका
राम स्पष्ट करते हैं कि जब बात 'शिकार' की आती है, तो उसमें व्यक्तिगत द्वेष ('मन्युः') का स्थान नहीं होता। मनुष्य भोजन या मनोरंजन के लिए जानवरों को पकड़ते हैं। इसके लिए वे 'वागुरा' (जाल), 'पाश' (फंदे) और 'कूट' (छल/trap) का प्रयोग करते हैं। राम यह तर्क विकसित कर रहे हैं कि यदि वाली स्वयं को 'वानर' (पशु) मानता है, तो पशुओं को पकड़ने या मारने में 'छल' का प्रयोग करना अधर्म नहीं माना जाता। यह एक कठोर तर्क है: यदि वाली मानव-धर्म का दावा करता है तो उसे व्यभिचार के लिए मृत्युदंड मिला; यदि वह पशु-धर्म का दावा करता है, तो उसे शिकार के नियमों के तहत मारा गया।