Srimad Valmiki Ramayana

कांताराणि प्रपन्नाः स्म न च पश्याम मैथिलीम् ।
स सुखी गृध्र राजः तु रावणेन हतो रणे ।
मुक्तः च सुग्रीव भयात् गतः च परमाम् गतिम् ॥ ॥४-५६-१३॥
kāṃtārāṇi prapannāḥ sma na ca paśyāma maithilīm । sa sukhī gṛdhra rājaḥ tu rāvaṇena hato raṇe । muktaḥ ca sugrīva bhayāt gataḥ ca paramām gatim ॥ ॥4-56-13॥
Translation
"We entered dense wildernesses yet did not see Maithili. That King of Vultures is indeed happy (fortunate), having been killed in battle by Ravana; he is freed from the fear of Sugriva and has attained the supreme state."
हिंदी अनुवाद
"हम दुर्गम वनों में भटके, फिर भी मैथिली को नहीं देख पाए। वह गृध्रराज (जटायु) तो सुखी है जो युद्ध में रावण द्वारा मारा गया; वह सुग्रीव के भय से मुक्त हो गया और उसने परम गति प्राप्त की।"
English Commentary
Angada employs bitter irony here, describing the slain Jatayu as "sukhī" (happy/fortunate). He rationalizes this by contrasting Jatayu's fate with their own. Jatayu died a warrior's death in battle ("hato raṇe"), thereby attaining "paramām gatim" (supreme state/salvation) and, crucially, escaping the "sugrīva bhayāt" (fear of Sugriva). The Vanaras, alive but having failed, must face the terrifying consequences of their failure. Angada implies that honorable death in action is far superior to the lingering dread and potential dishonor they currently face. It reflects the warrior code where death is preferable to shame.
हिंदी टीका
यहाँ अंगद एक मार्मिक विरोधाभास (irony) प्रस्तुत करते हैं। वे जटायु को "सुखी" कहते हैं, भले ही उनकी मृत्यु हुई। सुखी इसलिए क्योंकि: 1) उनकी मृत्यु राम के लिए लड़ते हुए सम्मानजनक (रणभूमि में) हुई, 2) वे सुग्रीव के दंड के भय से मुक्त हो गए, जो अब वानरों को सता रहा है, और 3) उन्हें "परमाम् गतिम्" (मोक्ष/सद्गति) मिली। जीवित वानरों की तुलना में, जो अपमान और दंड के भय में जी रहे हैं, अंगद को जटायु की वीरगति अधिक श्रेयस्कर लगती है। यह श्लोक जीवन के प्रति उनकी विरक्ति और सम्मानजनक मृत्यु की लालसा को दर्शाता है।